Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М.С.Осимӣ

ВАҲДАТИ МИЛЛӢ – ПОЙДЕВОРИ МУСТАҲКАМИ ДАВЛАТДОРИИ ТОҶИКОН

Ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик танҳо як калима нест. Ин созишномаи ҳаётан муҳим аст, ки миллати моро аз нестшавӣ ва давлатамонро аз парокандагӣ наҷот дод. 27-уми июни соли 1997 Санади умумии истиқрори сулҳ ва ваҳдати миллӣ имзо шуд.

Аз он вақт ин ҷониб, ҳар сол ин рӯз ҳамчун Иди Ваҳдати миллӣ ҷашн гирифта мешавад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар тамоми суханрониҳои худ ин рӯзи таърихиро қадр мекунанд.

Солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои Тоҷикистон хеле вазнин буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ иқтисодиётро вайрон кард ва ҳазорон нафарро бехонумон сохт. Дар чунин шароити мураккаб, роҳбари ҷавон Эмомалӣ Раҳмон масъулияти давлатро ба зимма гирифт. Вай дар Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олӣ қасам ёд кард, ки ба Тоҷикистон сулҳ меорад ва тамоми гурезаҳоро ба Ватан бармегардонад.

Президенти мамлакат дар яке аз суханрониҳои худ ин рӯзҳоро чунин ба ёд меоранд:

«Сулҳу ваҳдати миллӣ барои мо ба осонӣ муяссар нашудааст. Халқи тоҷик барои расидан ба ин рӯзҳои нек аз имтиҳони хеле сахту сангини таърих гузашт».

Ин иқтибос нишон медиҳад, ки ваҳдат натиҷаи заҳматҳои шабонарӯзӣ ва ҷоннисориҳои фарзандони содиқи Ватан мебошад.

Бе сулҳу осоиштагӣ ягон давлат наметавонад пеш равад. Танҳо баъди ба даст омадани Ваҳдат Тоҷикистон ба сохтмони роҳҳо, заводҳо ва корхонаҳо шурӯъ кард. Мактабҳо ва шифохонаҳои нав сохта шуданд. НБО-и Роғун, ки заминаи истиқлолияти энергетикии мост, маҳз бо шарофати Ваҳдат қад рост намуд.

Президенти муҳтарами мо Эмомалӣ Раҳмон нақши Ваҳдатро дар рушди давлат чунин шарҳ медиҳанд: «Ваҳдати миллӣ заминаи асосии пешрафти ҷомеа, шукуфоии Ватан ва таъмини ҳаёти осоиштаи мардум аст. Озодиву истиқлолият дар сурате пойдор мемонанд, ки мо иттиҳоду ҳамбастагии худро ҳифз кунем».

Ин суханҳо собит месозанд, ки тамоми соҳаҳои ҳаёти мо – иқтисод, маориф, фарҳанг ва варзиш ба суботи сиёсии кишвар вобастагии комил доранд.

Имрӯз аксари аҳолии Тоҷикистонро ҷавонон ташкил медиҳанд. Онҳо ҷанги хонумонсӯзро надидаанд ва дар фазои озод ба воя расидаанд. Аз ин рӯ, Пешвои миллат ҳамеша ҷавононро ба ҳушёрии сиёсӣ ҳидоят мекунанд. Дар ҷаҳони имрӯза, ки пур аз низоъҳо ва хатарҳои нав аст, ҷавонон бояд зирак бошанд.

Дар суханрониҳои Президент унвонии ҷавонон омадааст: «Ҷавонони мо бояд аз ҳама бештар ҳисси миллӣ дошта бошанд, ватанро дӯст доранд ва ваҳдату истиқлолиятро ҳамчун гавҳари чашм ҳифз намоянд. Ояндаи ин давлати соҳибихтиёр дар дасти шумост».

Барои ҳифзи ваҳдат, ҷавонон бояд илм ва технологияҳои муосирро омӯзанд, ба таъриху фарҳанги ниёгони худ эҳтиром гузоранд, ба дасисаҳои гурӯҳҳои ифротӣ (экстремистӣ) бовар накунанд.

Ваҳдати миллӣ бузургтарин дастоварди тоҷикон дар охири асри бист мебошад. Он рамзи пирӯзии хиради миллӣ ва сулҳхоҳии халқи мо аст. Суханрониҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба мо хотиррасон мекунанд, ки Ваҳдатро на танҳо ҷашн гирифтан, балки ҳар рӯз бо меҳнати софдилӣ ҳимоя кардан лозим аст. Вазифаи ҳар як шаҳрванд аст, ки ин кохи устувори сулҳро барои насли оянда бегазанд нигоҳ дорад.

Самиев Талбак Мирзоалиевич – муаллими калони кафедраи нақшакашии муҳандисӣ ва компютерии ДТТ ба номи академик М.С. Осимӣ.